translated by ^PUNEOPPA^
 
 
 
*********
 
 

#อ่านแล้วระวังเพลียนะ 

#ที่แปลเรื่องนี้เพราะอู๋ฝานพาฮาจนเพลีย ฮ่าๆๆๆ 

#ลองอ่านดูนะครับ

#ฝากผลงานการแปลเรื่องแรกด้วยครับผม

#ขอบคุณครับ

 

 

 

 

********

 

 

 

อี้ชิงเหลือบมองด้วยความรู้สึกเขินอายขณะที่มีช้อนเงินค้างเติ่งอยู่ระหว่างริมฝีปากอวบอิ่มของเขาเช่นเดียวกับอู๋ฝาน  มุมปากของอี้ชิงเชิดขึ้นตอนที่ทั้งสองสบตากัน ร่างสูงถึงกับนิ่งค้างลมหายใจติดขัด


 

  นี่แค่มื้อเช้านะ นี่ยังเร็วเกินไปที่เขาจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เป็นเพราะอี้ชิงที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้


 

อี้ชิงพยายามซ่อนยิ้มตอนที่ค่อยๆ นำช้อนออกจากปากหลังจากที่เลียมันจนสะอาดเอี่ยมแล้ว เขาเลียริมฝีปากล่างตนเองไปมา แม้แต่เศษกิมจินิดหนึ่งก็ไม่ให้เหลือ

 

ร่างสูงหายใจเข้า แล้วก็ออก พุธโธ ธัมโม สังโฆ

               

อู๋ฝาน

 

 อู๋ฝานถอนหายใจ เขาถือช้อนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เมื่อได้ยินเสียงเรียกเขาเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเมมเบอร์อีกห้าคนต่างก็มองมาที่เขา อี้ชิงรู้สึกเห็นใจร่างสูง ขณะที่คนอื่นๆ รู้สึกงงและขบขันคละเคล้ากันไป


 

เขาหลบสายตาทุกคน (โดยเฉพาะสายตาเห็นอกเห็นใจของคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม) ตักข้าวและไข่ทอดเข้าปากและกินอย่างเอร็ดอร่อย


 

  เขาก็แค่หิวโคตรๆ เท่านั้นเอง


 

  สิ่งที่เขาไม่ชอบก็คือตอนนี้ ณ เวลา 6.45 สมองของเขายังไม่ตื่นตัวพอ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้งและพบว่าอี้ชิงกำลังมองเขาอยู่ ร่างบางจ้องตาเขาก่อนจะกินกิมจิเต็มช้อนเข้าไปในปาก ผ่านไปสองจังหวะหัวใจ (ที่อู๋ฝานนับ) อี้ชิงก็ยังไม่ละสายตา ฝ่ายนั้นหลับตา ริมฝีปากสีชมพูสดยิ้มด้วยความสุขใจที่ได้กินของอร่อยๆ อู๋ฝานเห็นภาพเหล่านั้นแบบสโลโมชั่น และก็เป็นอีกครั้งที่เขาแทบลืมหายใจ


อู๋ฝานรีบกินข้าวแล้วยกแก้วน้ำดื่มรวดเดียวหมด ก่อนจะลุกขึ้น


“อะ...อาบน้ำ ใช่ ฉันจะไปอาบน้ำก่อน” นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาพูดก่อนจะหันหลังเดินแข็งทื่อไปยังห้องของตนเอง ทั้งที่ยังเหลืออาหารอยู่ในชามของเขาอยู่ส่วนหนึ่ง


อี้ชิงพยายาม (อดไม่ไหวที่จะ) กลั้นหัวเราะโดยใช้มือปิดปากเอาไว้


“นั่นมันอะไรกัน” จงแดถามขึ้น ขณะที่ใบหน้าของเมมเบอร์แต่ละคนต่างก็แสดงออกให้เห็นว่าพวกเขาเองก็สงสัยเหมือนกัน


“ไม่ต้องคิดมากหรอก เขาก็แค่......” อี้ชิงยกช้อนขึ้นแตะปาก รอยยิ้มเขินอายไม่เคยจางไปจากใบหน้าของเขา “...ท้อแท้เท่านั้นเอง”


 

 

*


 

 

อู๋ฝานบีบยาสีฟันลงบนแปรงของเขาก่อนที่จะยัดมันเข้าปาก แปรงไปมาราวกับว่าชีวิตทั้งชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับมัน


เขาพยายามนึกถึงสคริปส์ในรายการทางโทรทัศน์รายการหน้า นึกถึงตารางานในสัปดาห์นี้ นึกถึงคำที่จะใช้อธิบายให้เมเนเจอร์ฟังว่าโคมไฟในห้องนั่งเล่นนั้นแตกละเอียด นึกถึงอะไรก็ตามที่ไม่มีอี้ชิงเข้ามาเกี่ยวข้อง


เพราะตอนนี้เขารู้ดีว่าทุกอย่างที่เกี่ยวกับอี้ชิงนั้นจะนำไปสู่ความยากลำบากและความเจ็บปวดในภายหลัง


                เขาต้องทนอาบน้ำเย็นตอนเจ็ดโมงเช้า พยายามทำให้เจ้ามังกรน้อยที่เหยียดผงาดอยู่ในกางเกงสงบลง เขาจะไม่เสียเวลาไปคิดถึงแฟนของเขา ลักยิ้ม รอยยิ้มเอียงอาย ลำคอขาวผ่อง ดวงตาที่ปิดสนิททั้งดวงเมื่อเขายิ้ม แล้วก็.....


                อะไรก็ตามที่จะทำให้นึกถึงอี้ชิง


                เขาถ่มยาสีฟันที่อยู่ในปากลงไปในอ่างล้างหน้าอย่างแรงจนกระเซ็นเปื้อนตัว เขากลั้วปากอย่างโกรธจัด บ้วนมันออกด้วยโทสะ กลั้วคอด้วยอารมณ์ ทุกอย่างรุนแรงไปหมด


                ไม่ได้จูบแค่สองวันก็สามารถทำให้อู๋ฝานเป็นไปได้ขนาดนี้


                เขาเช็ดปากด้วยผ้าขนหนู (อย่างรุนแรง) แล้วสูดหายใจลึกเข้าในปอด พยายามที่จะหาอะไรที่ผ่อนคลายเข้ามาในหัวสักวินาทีเพื่อไล่ความคิดที่เต็มไปด้วยกิเลสตัณหาอันตราย


                ต้องใจเย็นๆ ต้องไม่คิดถึงอี้ชิง คิดถึงแต่สิ่งที่ไม่เซ็กซี่ นึกถึงแมวที่ตายแล้ว หน้าอกของเมเนเจอร์ ต้องไม่คิดถึงอี้ชิง....


                เขาเกือบไม่ได้ยินเสียงประตูเปิด


                “อู๋ฝาน ฉันขอยืมแชมพูหน่อยได้ไหม” ก็แค่เสียงที่คล้ายกัน แค่เสียงทุ้มๆ ที่ลอยเข้ามารบกวนการทำสมาธิของเขา


                 เขาลืมตาแล้วมองไปที่ประตู...... ถึงกับสำลักน้ำลายทันทีที่เห็น


                ไม่ง่ายเลยในเมื่อคนที่มีห้าในสิบอย่างของคนที่อู๋ฝานพร่ำเพ้ออยากมีสวาทด้วยมายืนอยู่หน้าประตู ลักยิ้มทั้งสอง แก้มเรื่อสี ผมเป็นลอน น้ำเสียงนุ่ม ลำตัวเปลือยเปล่า และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ บนร่างกายของฝ่ายนั้นมีเสื้อผ้าอยู่เพียงชิ้นเดียว (ชิ้นที่ถอดออกอย่างง่ายดายหากต้องการจะเห็นยิ่งไปกว่านั้น) ที่อยู่ในตำแหน่งอันแสนอันตราย หลุบต่ำอยู่บนสะโพกของเขา สะโพกที่แสนจะงดงาม กระดูกสะโพกเรียงตัวสวยชัดเจนชวนสัมผัส เส้นขอบสะโพกทั้งสองอันแสนยั่วยวนวาดลึกลงไปยังหว่างขา แล้วก็....


                เขาตบหน้าตัวเองในใจเพื่อหยุดนักเขียนแห่งกามารมณ์ในใจของเขาจากการพยายามเขียนเรื่องเซ็กซ์ ในใจเขาทะมึนมืดยิ่งกว่าสีเทาห้าสิบเฉดซะอีก


                เขาต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับมาพูดได้


                “ให้ตายเหอะ รู้ตัวไหมว่านายกำลังทำบ้าอะไรอยู่” เขาหลี่ตาพินิจอี้ชิงอย่างไม่พอใจ ให้แน่ใจว่าเขามองแต่หน้าอันอ่อนเยาว์ และไม่มองต่ำลงไปกว่าคอนั่น ต่ำกว่านั้นก็แสนจะอันตรายและกระตุ้นอารมณ์ทางเพศสุดๆ


                “เอ่อ...อะไรเหรอ” อี้ชิงเกาหัวด้วยท่าทางน่ารัก (ตอนที่ยกแขนขึ้นนั้น อู๋ฝานมองด้วยดวงตาเยิ้มฉ่ำ แขนสวยได้รูป) พร้อมกับฉายยิ้มงงๆ


                โอ้ เขาดูดีจริงๆ


                “นี่เป็นการฝ่าฝืนกฎอย่างรุนแรง จาง อี้ชิง” อู๋ฝานพูดด้วยน้ำเสียงโมโห เรียกชื่อเต็มของแฟนหนุ่มเพื่อขู่ให้เขากลัว ยกแขนขึ้นกอดอกและแสดงสีหน้าให้เห็นว่า ฉันรู้นะว่านายพยายามจะทำอะไร ไม่ได้ผลหรอก นายปีศาจยั่วสวาท


                อี้ชิงกระพริบตาสามครั้ง (อู๋ฝานนับ) ก่อนจะเอียงหัวไปข้างๆ ทำหน้าตาสงสัยเหมือนเด็กไร้เดียงสา “กฎ...กฎอะไร”


                ร่างสูงกลอกตา อี้ชิงกัดปากกลั้นหัวเราะ


                “ก็กฎของเกมส์บ้าๆ ที่นายเป็นคนตั้งขึ้นมาเมื่อสองวันก่อนไง ให้ตายเหอะ รีบไปหาเสื้อหรืออะไรมาใส่ซะ ฉันไม่อยากทำอะไรนายตรงนี้ แล้วต้องมาเสียเงินร้อยเหรียญให้นายทีหลังอีก” คริสสั่ง จับอี้ชิงให้หันกลับ ดันให้ออกไปจากพื้นที่ส่วนตัว (และสายตา) ของเขา


                “เลิกทำตัวรังเกียจฉันสักทีเถอะ” เขาได้ยินอี้ชิงพูดอยู่หลังประตู แล้วก็หัวเราะ อู๋ฝานได้ยินก็ยิ่งฉุน


                ไม่กี่นาทีอี้ชิงก็มาปรากฎกายอยู่หน้าประตูห้องน้ำอีกครั้ง อกบางน่าดูชมกับลำตัวเปลือยเปล่าบัดนี้หายไปจากสายตาของอู๋ฝานด้วยเสื้อตัวเก่า


                “ฉันไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวกับเกมส์ตรงไหน ดูนี่...พอใจยัง” อี้ชิงฉีกยิ้มให้ร่างสูงก่อนจะยกคอเสื้อขึ้นมาแตะจมูกแล้วสูดหายใจเข้า


                อู๋ฝานยิ้มก่อนที่เขาจะตระหนักได้ว่าอี้ชิงกำลังสวมและดมกลิ่นเสื้อของเขาอยู่


                เสื้อตัวเก่าที่อู๋ฝานชอบ


                เสื้อที่ใหญ่กว่าร่างบางของอี้ชิงอย่างน้อยสี่เบอร์ เสื้อตัวที่เขาชอบใส่นอน เสื้อที่มีกลิ่นของเขาติดอยู่ แล้วก็ยังเป็นเสื้อที่ทำให้อี้ชิงมีกลิ่นเหมือนเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสื้อตัวที่กำลังโอบกอดท่อนกายแสนงาม หน้าอกและลำตัวอันแสนยวนใจ ลากสัมผัสในส่วนที่อู๋ฝานไม่ได้แตะต้องมาเป็นวันๆ เหมือนมันกำลังเยาะเย้ยเขาว่าแม้แต่เสื้อตัวเก่าของเขาก็สามารถแตะเนื้อต้องตัวแฟนของเขาได้เหมือนที่เขาทำเมื่อ 54 ชั่วโมงก่อน


                เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้เขารู้สึกอิจฉาเสื้อตัวนั้นสุดๆ อยากจะกระชากมันออกไปให้พ้นๆ แล้วรั้งแผ่นหลังอีกฝ่ายแนบชิดกระเบื้องผนังห้องน้ำ จัดการสร้างฉากรักดุดันโลมเลียยอดอกสีสวย (ที่กำลังซ่อนอยู่ในเสื้อ)


                 ความในใจที่ต่อเชื่อมกับจินตนาการไม่แสดงออกใดๆ ทางสีหน้า ตั้งแต่ที่จิตใจก่นด่าตัวเองว่าอย่าไปหลงกล


                เขาเดินไปยังพื้นที่สำหรับอาบน้ำแล้วหยิบขวดแชมพูก่อนที่จะยัดใส่มือของอี้ชิง


                “อ่ะ เอาไปซะ” เขาพึมพำ และได้รับรอยยิ้มสดใสเป็นคำตอบแทน นั่นทำให้รู้สึกราวกับมีฝูงผีเสื้อนับหมื่นพันอยู่ในท้อง หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำสุดๆ


                “ขอบใจนะที่รัก รักนายสุดๆ” อี้ชิงพูดแล้วสาดยิ้มสดใสมาอีกรอบ นั่นทำให้อู๋ฝานแทบกระอัก ร้องขอให้เขาหยุดทำแบบนั้นก่อนที่ฉันจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ ก่อนที่ฉันจะเบียดนายติดกำแพงห้องน้ำ ได้โปรดเถอะที่รัก หยุดก่อนที่ฉันจะพานายไปที่ห้องนอน


                เขาขว้างผ้าขนหนูใส่กระจกอย่างรุนแรงด้วยโทสะ ก่อนจะถอดเสื้อยืดออกแล้วเดินตรงไปยังฝักบัว น้ำเย็นยิ่งกระตุ้นให้รู้สึกโกรธและดุร้าย ต้องพยายามอยู่หลายครั้งกว่าจะหาทางเพื่อชำระล้างจิตใจจากความคิดสกปรกทั้งหลายแหล่รวมทั้งจาง อี้ชิงได้


                บ้าเอ้ย


*


อู๋ฝานมานั่งข้างอี้ชิงในฉากการสัมภาษณ์รายการโทรทัศน